Tweetalige Tuisskolers

'n God-in-alles tweetalige tuisskool-familie wat, met 'n plaashart, in die stad oorleef!

Ons kurrikulum-storie (deel 2)

op 4 Februarie 2015

In my vorige inskrywing het ek vertel hoe ons, as Afrikaans-Duitse gesin van Suid-Afrika, in ‘n vreemde land ‘n Amerikaanse (Engelse) kurrikulum-in-‘n-boks begin gebruik het. Met Sonlight kon mens presies sien wat jy koop vóórdat jy dit koop, en al die boeke was treffers! (Perfek, sê ouboet wat hier oor my skouer sit en lees in plaas daarvan om sy Engelse skryfwerk te doen…)

Daar was selfs ‘n skedule by wat mens se skooljaar organiseer in 36 weke, en presies wys watter bladsy van watter boek jy moet lees elke dag. Ons moes natuurlik ‘n paar ekstra blokkies trek vir elke dag, want die oudste het reeds begin lees in Afrikaans en Duits, en dit moes elke dag geoefen word. Verder wou hy graag begin met skryf en Wiskunde, so dit het alles by die skedule bygekom.

Na ‘n paar weke van entoesiasme het ek agtergekom dat hy begin om minder en minder lus te lyk wanneer ons na die skoolhoekie gaan. Boonop het baie dae se skool eers laatmiddag gestop met ‘n kom-ons-moet-nog-hierdie-bladsy-ook-doen-vandag-anders-raak-ons-agter sessie, net om al die blokkies te kan afmerk vir die dag se skool.

Dis wat dit geword het: binne ongeveer een kwartaal het almal se entoesiasme en opgewondenheid om te tuisskool, almal (ma en seun) se leersame gees en afwagtende vreugde, afgewater tot by merk-al-die-blokkies-af plig. Skool was nie meer lekker nie. Dis nie lekker as ‘n kind huil want hy’s nie nou lus om nog te lees óók nie, hy’s klaar moeg van al die ander goed en wil eerder met sy treintjies speel. Dis nie lekker om ‘n kind aan te jaag nie om tóg nét asseblíéf tóg klaar te maak met hierdie bladsy, want ek moet nog kos maak ook voordat kleinboet wakker word.

Die hartseerste daarvan is dat dit alles voorheen lekker was! Hy het begin om te leer lees op die ouderdom van 4, want hy wou. Hy het begin om Wiskunde te doen, en dit geniet, voor sy 5de verjaardag, want hy wou graag. Ek het al die Engelse boeke in Afrikaans voorgelees, graag, want dit was lekker. Maar nie meer nie. Vir niemand nie. Ook nie vir pa wat saans tuiskom en in donderwolkgesigte moet vaskyk nie! Dit alles in ‘n vreemde land waar ons eintlik net mekaar en God het.

Op ‘n dag het ons (ek) die genoeg-is-genoeg punt bereik. Vir ‘n week of twee lank het niemand eers na die skoolhoekie gegaan nie, nie eers om deur die mooi boeke te blaai nie. En ek het heeldag op die internet deurgebring, elke dag. (Wel, wanneer kleinboet nie dringende aandag nodig gehad het nie.)

Op die net het ek gedwaal van die een tuisskool-webblad, -ondersteuningsgroep, -geselsvertrek en -blog na die ander. Gelees wat ander mense te vertelle het. Woorde leer ken soos ‘unschool’, ‘deschool’, ‘eclectic approach’, ‘school-at-home’, allerhande name soos Waldorf en Montessori, verskeie filosofieë en metodes wat tot nog toe geheel en al aan my onbekend was. Ek’t begin verstaan waarom sommige mense gekant is teen die woord tuisSKOOL, maar tuisONDERRIG verkies. Gelees hoeveel ander tuisskoolma’s moedeloos op die internet roep om hulp, om deur soveel, so-baie-veel geantwoord te word, met bemoedigings, aanmoedigings, persoonlike verhale, praktiese voorstelle, en nog meer. Dit was hartroerend en helend: Ek is nie die enigste nie; bevrydend: Slaafse navolging van ‘n kurrikulum is nie die enigste manier nie.

Eindelik het ons weer begin skool, en nog steeds die blokkies afgemerk, maar as dit nou drie dae neem om een dag se blokkies te merk was dit maar nou net so. Aanvanklik moes ek dit teenoor myself regverdig: wel, ons doen ook hierdie en hierdie ekstra. Tog het selfs die behoefte om verskoning te maak vir hoeveel ons elke dag gedoen het, mettertyd verminder. Daarteenoor het die genot, die lus vir ontdekking, die opgewondenheid oor “wat lekkers gaan ons vandag doen?” teruggekom. Ons het selfs ander dinge begin doen wat die kurrikulum nie voorgeskryf het nie. En as iemand bel om te vra of ons wil saamkom dieretuin toe, dan het ons sonder ‘n tweede gedagte alle skoolgoed weggepak en saamgegaan.

Ons het weer geleer om te doen waarin ouboet belangstel, wat lekker is vir almal en ook prakties is met kleinboet se roetine wat elke maand verander. Skool was weer pret!

So het die eenjaarboks ongeveer twee jaar gehou. Instede van ‘n gedig ‘n dag uit “Mother Goose”, het ons een ‘n week gelees – en dit was ouboet se enigste beplande Engelse lesse tot en met hierdie jaar (graad 6-erig). Sonder die druk om baie dinge op ‘n dag te doen, kon ons die gedig behoorlik van alle kante af beetpak: nuwe woordeskat, sommer rym, ritme, alliterasie, beeldspraak gesoek, en groot besprekings gehad oor die moontlike lesse uit die gedig. Ouboet is nogal ‘n prater en ‘n filosoof.

Alhoewel die eenjaarboks gerek het tot twee jaar of so, was dit tog op ‘n dag deurgelees. Wat nou? Bestel ons weer ‘n boks of doen iets anders?


One response to “Ons kurrikulum-storie (deel 2)

  1. Manewales sê:

    Ek het meer begin lees oor tuisonderrig toe ons oudste 4 was. Tot dan het die moontlikheid om tuisonderrig te doen nooit eers in my gedagtes opgekom nie. Dankie tog dat ek in die jare voor “skool” soveel stories soos joune raak gelees het en vroeg-vroeg besef het dat ons nie in die skool by die huis boksie gaan pas nie. Dis so bevrydend. En alhoewel daar dae kom wat ek wonder of ons genoeg of reg doen, kan ek sien hoe my kinders blom. Hoe baie ons elke dag se ontdek geniet en weet ek dat vir nou ons op die regte pad is.

    Geniet julle avontuur!

    Like

Wat dink jy?

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s

%d bloggers like this: